Sitemizde 15 kategori'de 744 adet yazı yazılmış ve 226 yorum bulunmaktadır.

Mar 082016
 

kaybolan-çocuk-ayla

Selahattin Bey, yarı baygın haldeydi. ‘Bana telefon vermeyin, konuşacak halde değilim’ dedi.

Ağabeyi ısrar etti; ‘Sivas valisi arıyor, ayıp olur. Buldukları kız da yanındaymış’ diyerek uzattı telefonu.

Önce valinin ‘Ayla yanımda. Seninle konuşmak istiyor’ dediğini duydu acılı baba, ardından da küçük bir kızın sesi geldi ahizeden. ‘Baba ben Ayla’yım, seni çok özledim.’

Ahizeyi yere fırlatmasıyla arkasına dönüp ellerini pencereye vurması bir oldu. Camlar yere inmiş, sağ elinden oluk gibi kan akıyordu. O ise akan kana bakıyordu şaşkın bir halde.

Oysa o sabah Sivas’tan müjde verildiğinde umutlanmıştı. Haber bu kez ciddi görünüyordu. Yıldırım baskılar yapmış, ‘Kayıp kız Ayla Sivas’ta bulundu’ manşetleri atmıştı gazeteler.

Saatlerce heyecan içinde bekledikten sonra telefonda o kızın sesini duyunca yıkılmıştı Selahattin Bey. Beklediği ses değildi işittiği.

Nitekim ertesi gün polis Sivas’tan getirdi küçük kızı. Ayla ile ilgisi yoktu. Yine birileri oyun oynamıştı belli ki.

AYLA KAYBOLDU ACELE EVE GEL

Baba Selahattin Özakar’ı yatağa düşüren olaylar zinciri, 9 Ekim 1961’de eşinin bir telefonuyla başlamıştı; Ayla kayboldu acele gel.’

Küçük Ayla, hemen hergün evlerinden 100 metre kadar ilerdeki bakkala gider bisküvi, çikolata, sakız gibi şeyler alır dönerdi. O gün de annesinin verdiği 10 lirayla bisküvi almak için bakkala gitmiş ama bir daha dönmemişti.

Bakkal, Ayla’nın bisküvi alıp çıktığını söylüyordu. Selahattin Bey, hemen polise haber verdi. Karakollar, hastaneler, akla gelen her yer arandı sabaha kadar. Hiçbir iz bulunamadı.

Kaçırılma ihtimali üzerinde duran polis, bakkalı, onun çırağını, civardaki inşaat işçilerini tek tek sorguladı. Sonuç yine kocaman bir sıfırdı.

Bunun üzerine Selahattin Özakar, tek kişilik bir savaşta başrol oyunculuğu üstlendi. Binlerce broşür bastırarak Türkiye’nin dört bir yanına gönderdi. Ayla’yı bulana 20 bin lira ödül vereceğini ilan ediyordu. O günlerde İstanbul’da bir daire alınabilecek miktardı.

Ardından neredeyse ‘Ayla’yı bulana ödül kampanyası’ başladı. Ödül miktarı Ayla ile uzaktan yakından ilgisi olmayan insanların açıklamalarıyla büyüdü. Bir vatandaş altı kamyonundan birini, bir müteahhit yaptığı apartmanın bir dairesini, bir esnaf ise buzdolabı vermeyi taahhüt ediyordu.

Ayla için şarkılar yazıldı, Ayla cikletleri, Ayla karamelaları bile çıkarıldı. Dönemin ünlü çocuk yıldızı Ayşecik, Ayla’ya mektup yazdı. Fahri dedektifler, hocalar, büyücüler, falcılar, ruh çağıranlar bile devreye girdi. Herkes elinden geleni yapma gayreti içindeydi.

Öyle bir hava oluşmuştu ki, Ayla bulunsa Türkiye, bayram yapacaktı. 1961’in Türkiyesi, çok farklıydı. 6 yaşındaki kayıp bir kızla ilgili haberler, günlerce gazetelerin manşetinden verilebiliyor; Emniyet Teşkilatı alarm durumuna geçiyor; İçişleri Bakanı, Meclis, kısacası bütün Türkiye ayağa kalkabiliyordu. Böyle olunca da Anadolu’nun dört bir yanından haber yağıyordu, ‘Ayla bulundu’ diye.

Gece gündüz, özel polis ekipleriyle birlikte ihbarların peşinde koşan Selahattin Bey, yorulmuş, sinirleri harap olmuştu. Bir gün postayla gelen yığınla mektubun arasında büyük bir zarf dikkatini çekti. Açtı, içinden küçük bir not ve düzgün çizilmiş bir kroki çıktı. Kadıköy tarafında bir evin adresini veren ihbarcı, ‘Bu adrese gidin Ayla tavan arasında’ diyordu. Ayla bulununca krokinin aslıyla birlikte gelip 20 bin liralık ödülünü alacaktı, öyle yazmıştı.

Polis, mektubu ciddiye aldı. Selahattin Bey de polis ekipleriyle birlikte yola çıktı. Evde kimse yoktu, çilingir açtı kapıyı. Ayla yoktu ama tavanarası kolilerce kaçak sigara ve viski doluydu.

Düşmanı olduğu kişinin kaçak sigara ve viskilerini yakalatmak isteyen bir kendini bilmez, kızını arayan bir babanın acısını düşünmeden polisin dikkatini çekmeyi başarmıştı.

kaybolan-çocuk-aylaİNGİLTERE’DEN AYLA İÇİN MEDYUM DESTEĞİ

Ayla olayı, İngiltere’de bile yankılandı. Daily Mirror Gazetesi’nden John H.Dawidson adlı muhabir, İstanbul’a gelerek konuyu araştırdı.

Dawidson, olayı yazmakla kalmadı. Ayla’nın paltosunu, İngiltere’de pek çok faili meçhul olayı aydınlattığı söylenen Hary Edwards adlı medyuma götürdü. Medyumdan aldığı adresleri İstanbul’a gönderdi. Ancak o adreslerden birşey çıkmadı.

Birgün telefon çaldı yine. ‘Ayla’nın yerini biliyorum. Polise söylemeden Levent durağına gel’ diyordu genç bir erkek. Cinayet masasına haber verdi. ‘Gidebilirsin’ dediler. Onlar gizlice takip edeceklerdi.


Otobüs durağına zamanında gitti Selahattin Bey. Yarım saat kadar sonra 30 yaşlarında birisi girdi arabaya. ‘Ayla’nın yerini biliyorum. 10 bin lira verirsen söylerim’ dedi. Yanında o kadar para yoktu, büroda verebileceğini söyledi. ‘Pekala gidelim’ dedi adam. İnanmıştı. Büroya doğru yola çıktılar. Nereden çıktılarsa tam büronun önünde iki polis aracı yanlarında durdu. Dört polis, adamı karga tulumba büroya götürdüler.

Cinayet masası şefi olan başkomiser tanıyordu ihbarcıyı. Adı İhsan’dı, zaman zaman polise ispiyonculuk yaparak yolunu bulan işsiz güçsüz biriydi. ‘Ayla, Gültepe’de bir evde’ diyor, yemin billah ediyordu. İhsan, ‘Komiserim çocuk çingene Osman’ın elinde’ deyince polis arabaları, Gültepe’ye hareket etti hızla. Eve yapılan baskında sadece yaşlı bir çingene kadın buldular karşılarında. Aradıkları çingene Osman’ın annesiydi. Oğluna beddualar yağdırdı kadın, ‘ Oğlum Taşlıtarla’ya gitti. Yanında ufak bir kız çocuğu vardı’ dedi. Hatta adresi de tarif etti.

Taşlıtarla’ya giderken, Selahattin Bey de mutlu sona yaklaştığına ve orada gerçekten Ayla’yı bulacağına inanmıştı. Yaşlı kadının verdiği adrese geldiklerinde onu arabada bıraktılar. Evden yükselen gürültülerin ardından polisler, çingene Osman’ı getirdiler.

Abi, ben kim, çocuk kaçırmak kim? Yanımdaki kız baldızımın kızı’ diyordu. Selahattin Bey bir kez daha yıkılmıştı.

Ayla’yı ararken neler olmadı ki? Niğde’de evli ve kambur bir kadını Ayla diye gösterdiler, başka bir yerde bir erkek çocuğunu çıkardılar ‘İşte Ayla’ diye. Kimi para peşindeydi, kimi başka şeylerin. ‘Beşler Çetesi’ imzasıyla gelen bir mektupta ‘Ayla’ya kavuşmak istiyorsan Aksaray’daki camiye 30 bin lira bırak’ deniyordu. Yine polise haber verdi Selahattin Bey. Para bırakıldı, etrafta önlem alındı ama gelen giden olmadı.

Eskişehir aramalar sırasında en sık gündeme gelen şehir oldu. Kendisini hakim olarak tanıtan bir sahtekar, inanılmaz bir senaryo yazmıştı. Eskişehir’den İstanbul’a getirilip günlerce otellerde ağırlandı. Polis, anlattıklarının hayal ürünü olduğunu ortaya çıkarınca sokağa bıraktı.

Bir süre sonra gene Eskişehir’den, çingenelerin yanında Ayla’ya benzeyen birinin bulunduğu haberi geldi. Selahattin Bey, araştırmak üzere gittiğinde haber kentte duyulmuş, kalabalık bir grup yardım için bir kamyona doluşmuş onu bekliyordu. Bu yardımsever kalabalığa Selahattin Bey ve polisler de katıldı, yola çıktılar.

Dağa yaklaşınca asfalt bitti, toprak bir yoldan tırmanmaya başladılar. Önlerine çıkan bir tümseği kamyon kolayca aştı ama Selahattin Bey’in Opel aracı takıldı kaldı. Kamyondaki kalabalık yardıma geldi, arabayı hep birlikte kaldırıp geçirdiler tümsekten.

Tepeye vardıklarında, bir çingene kafilesiyle karşılaştılar. Çeribaşı, huzursuz olmuştu. ‘Ne istiyorsunuz?’ diye sordu. Polis, ‘Bir kız çocuğu arıyoruz, ihbar var’ dedi. Çeribaşı önce izin vermek istemedi, sonunda sadece Selahattin Bey ve bir polisin arama yapması noktasında anlaştılar.

Kalabalık beklerken, Selahattin Bey ve bir polis, tek tek baktılar çadırlara. Bir çadırda Ayla’ya benzeyen bir kız çocuğu vardı. Ama o Ayla değildi.

Selahattin Bey ayrılırken, kamyonla kendisine eşlik edenlere tek tek teşekkür etti, gözleri dolmuştu.

KAYIP KIZ AYLA SİNEMALARDA

Selahattin Bey bir sabah büroya giderken Çemberlitaş’ta, Cağaloğlu’nda ‘Kayıp Kız Ayla’ yazan film afişleri gördü. Para kazanma peşinde olan birileri, kendisine haber vermeden Ayla’nın filmini çekmişlerdi.

Kumaş tüccarı bir uyanıktı filmin yapımcısı. Avukatıyla birlikte bürosuna gidip, filmi durdurmasını istedi. 300 bin lira harcadığını söyleyen adam, gülümseyerek kardan pay önerince sinirlendi Selahattin Bey. Bağırıp çağırarak ayrıldı bürodan.

Fakat bu tepkisi filmin yapımcısını durdurmaya yetmemişti. 20 Mayıs 1962’de gazetelerde ‘Kayıp kız Ayla filmi sinemalarda’ ilanları çıktı. Dava açmaktan başka çaresi kalmamıştı.

kaybolan-çocuk-aylaDuruşma günü geldiğinde, film sinemalarda gösterilmeye başlanmıştı bile. Mahkeme, filmin kopyalarının toplanmasına karar verdi. Selahattin Bey, icra memurlarıyla sinema sinema dolaşarak filmin kopyalarını topladı. Bazı sinemalara film gösterimde oluyor, Selahattin Bey seansın bitmesine izin vermiyordu. Birkaç gün içinde dokuz kopyadan sekizini el koymayı başardı. Sadece birini bulamadı. O da zatan İsrail’e gönderilmişti.

Bu olay, acı içindeki babanın kalan enerjisini de tüketti. Zaten aylardır ihbarların peşinde oradan oraya koşturmaktan mahvolmuş, gücü kalmamıştı.

Yolun sonuna geldiğini kabul etti. Artık gelen ihbarları polise bildiriyor, sonucunu öğrenmekle yetiniyordu.

Umudunu yeniden canlandıracak bir gelişme olmadı yıllar boyunca. O da kızını bir daha göremeyeceğini kabullendi.

10 yıl önce Topkapı Mezarlığı’nda kızı için bir mezartaşı yaptırdı: Ayla Özkakar: Doğumu 1955 Kayboluşu 9 Ekim 1961 Canım Kızım

OKURA PUSULA

O KORE SAVAŞINDA GÖNÜLLÜ ASKERDİ

Selahattin Özakar, bugün artık 76 yaşında. Kızı Ayla’nın kaybolması, elbetteki yaşamında karşılaştığı en önemli ve dramatik olay. Ancak Özakar, yaşamını, çocukluğundan başlayarak ayrıntılı biçimde kaleme almış. Kendisinden sonraya kalması için çocuklarına bırakmak üzere hazırlamış. Ben yazdığı metnin ağırlıklı olarak Ayla ile ilgili bölümünü öyküleştirdim.

Oysa askerdeyken Kore savaşına gönüllü olarak gidişi, orada yaşadıkları, ayrı bir öyküye malzeme olacak kadar geniş ve de ilginç.

Social Media Exchange Website - Likenation

Bunlara Baktınızmı?

Adnan DAN on FacebookAdnan DAN on PinterestAdnan DAN on TwitterAdnan DAN on Youtube
Adnan DAN
Aslında çokta özel biri değilim.. Biraz ukala olduğumu söylerler.. Bildiğimi anlayabilen insanlara sunmayı severim..

Sürekli sorgulama modundayım.. Neden dünyadayız, nereye gideceğiz, bu kadar basitmi yaşamak, vs. vs.. Cevaplarını bulamadığım onlarca sorum var..

Gerçekten dost bildiğim insanların sayısı bir elimin parmaklarının sayısını geçmez.. Onlarca insan arasında kendimi hep yanlız hissederim..

Ben insanım.. Adımı Adnan koymuşlar, soyadımsa zaten otomatik olarak eklenmiş DAN olarak.. Kuralları sevmem.. Ama uymak zorunda olduğumuda bilirim.. Sevmediğim öyle çok şey yapıyorumki, bu bana mutsuzluk veriyor çok zaman.. Birini sevmeyi, aşık olmayı, ona güvenmeyi çok istiyorum.. Olmayınca olmuyor, zorlamıyorum.. Hayat garip.. Ben o gariplik içinde yüzen biriyim işte..

Düşünceleriniz Bizim İçin Önemlidir